รถไฟฟ้ามาหานะเธอ เป็นผลงานการกำกับในลำดับที่ 3 ของคุณปิ๊ง (อดิสรณ์ ตรีสิริเกษม) โดยงานชิ้นแรกที่คุณปิ๊งกำกับคือเรื่อง “แฟนฉัน” เรื่องนี้ดังเป็นพลุแตกใครๆ ก็รู้ ต่อมาคือเรื่อง “หมากเตะรีเทิร์น” เรื่องนี้มีอุปสรรคนิดหน่อย คือทางประเทศลาวไม่อนุญาตให้ฉาย ก็เลยต้องตัดต่อและเปลี่ยนบทให้ใหม่เล็กน้อยจึงออกฉายได้

อาจจะ เป็นเพราะเข็ดจากการทำหนังที่มีประเทศอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง กลัวจะมีปัญหาระหว่างประเทศอีก คุณปิ๊งเลยหันมากำกับหนังรักกุ๊กกิ๊กดูบ้าง สำหรับสไตล์ของคุณปิ๊ง ใครที่ไม่สนิทกับคุณปิ๊งจะเห็นว่าคุณปิ๊งเป็นคนพูดน้อยคุยน้อย แต่ถ้าสนิทแล้วจะตรงกันข้ามเลยทีเดียว คุณปิ๊งมักมีมุขตลกต่างๆ มาเสนออยู่เสมอ ดูอย่างเรืองหมากเตะ ในเรื่องของ เนิื้องานแล้วมุขตลกต่างๆ เรียกว่ามีแทบทุกช็อตเลยก็ว่าได้ จึงไม่แปลกอะไรที่ภาพยนตร์เรื่อง รถไฟฟ้ามาหานะเธอ จะมีมุขตลกที่ทั้งเรียกเสียงฮาและทำให้อมยิ้มได้อยู่หลายฉากหลายตอนด้วยกัน อันนี้เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของคุณปิ๊งที่สามารถเรียกคนดูให้นั่งดูหนังของ เขาตลอด 2 ชั่วโมงโดยไม่เบื่อ ผมชอบมุขตอนที่เพลิน (อังศุมาลิน สิรภัทรศักดิ์เมธา) น้องข้างบ้านที่มาแย่งจีบคุณลุงแข่งกับเหมยลี่ และสามารถหลอกเอาเบอร์โทรศัพท์ของคุณลุงมาได้ และถามเหมยลี่ว่า “ลุงสะกดยังไง” ผมว่ามุขนี้ฮาดีนะครับ

และสำหรับเรื่อง รถไฟฟ้ามาหานะเธอ ถ้าพูดถึงในเรื่องของตัวบทแล้ว มีหลายคนบ่นว่าสะดุดนิดหน่อย แต่ก็ไม่มาก แต่ผมกลับเห็นว่าเรื่องที่บอกว่าสะดุดนั้นทางคุณปิ๊งน่าจะมีเหตุและผลพอ สมควรที่พอจะอธิบายได้ อย่างเช่น มีคนสงสัยว่า เหมยลี่ ที่แสดงโดยคุณคริส (ศิริน หอวัง) เป็นหญิงลูกครี่งคนจีนที่อยู่กับอาม่ามานานกว่า 30 ปี แต่ทำไมไม่รู้จักภาษาจีนบ้างเลย ต้องคอยให้แม่แปลอยู่ตลอดเวลา หรือว่าอาม่าพูดจีนได้อย่างเดียวเหรอ ทำไมไม่พูดภาษาไทย เพราะอยู่เมืองไทยมานานแล้ว ผมก็เลยไปสอบถามเพื่อนๆ ผมที่เป็นครอบครัวคนจีน ที่อยู่กันมานานแล้ว 30 ปีขึ้นไป ก็ได้ความว่าเป็นไปได้ที่ลูกหลานคนจีนที่อยู่ในไทย แม้จะอยู่กันมานาน แต่ก็ไม่สามารถฟังภาษาจีนของอาม่าอากงที่สนทนากันยาวๆ ได้

แต่ถ้า เป็นศัพท์ง่ายๆ อย่างเช่น กินข้าวหรือยัง ไปเที่ยวมา ฯลฯ ยังพอจะฟังแล้วเข้าใจอยู่บ้าง คราวนี้ก็มาถึงเรื่องของอาม่าที่อยู่เมืองไทยมานานแล้วทำไมพูดภาษาไทยไม่ได้ แถมยังนั่งดูละครไทยเฉยเลย ผมก็ถามมาเหมือนกัน สรุปว่าถ้าอยู่เมืองไทยมาถึงขนาด 30 ปีแล้ว น่าจะพูดได้บ้าง ถึงจะพูดไม่ชัดก็เถอะ อ้าว..แล้วอย่างนี้ทำไมอาม่าถึงไม่พูดภาษาไทยกับเหมยลี่ล่ะ ทำไมต้องพูดแล้วให้แม่คอยแปลอยู่ทุกครั้ง… ก็น่าจะเป็นไปได้อีกนั้นแหละครับ ในตัวของภาพยนตร์ไม่ได้แจ้งเอาไว้ว่า อาม่า อยู่กับลูกหลานได้นานขนาดนั้นหรือเปล่า อาจจะเป็นไปได้ว่าอาม่าเพิ่งมาจากเมืองจีนก็ได้ อาจจะอยู่ในไทยไม่ถึงปีด้วยซ้ำก็เลยไม่สามารถพูดภาษาไทยได้ ส่วนที่นั่งดูละคร แม่ของเหมยลี่อาจจะคอยแปลให้ฟังก็ได้

ส่วนเรื่อง ที่บอกว่า นางเอกบ้านอยู่ เจริญกรุง ทำไมถึงต้องนั่งรถนั่งเรือหลายต่อกว่าจะได้ไปถึงสถานีรถไฟฟ้า แล้วทำไมถึงขึ้นรถไฟฟ้าสะเปะสะปะไปหมด และสถานีสะพานตากสินน่าจะเป็นสถานีที่ไกล้ที่สุดสำหรับชาวเจริญกรุง อันนี้ก็สอบถามมาแล้วเช่นกัน ได้ความว่าไกลครับไกลมาก ชาวเจริญกรุงกว่าจะได้นั่งรถไฟฟ้าก็คงเป็นเหมือนดังในเรื่องนั่นแหละครับ ส่วนที่นางเอกขึ้นรถไฟสะเปะสะปะเพราะว่าตามจีบคุณลุงอยู่นั่นแหละครับ

ใน ด้านการแสดงผมต้องยกนิ้วให้คุณคริส เพราะว่าคุณคริสเล่นเรื่องนี้ได้โก๊ะมากครับ ผมติดใจฝีมือการแสดงของคุณคริสมาตั้งแต่เรื่อง “อีติ๋มตายแน่” ตอนนั้นคุณคริสเล่นบทเป็นชาวเขา ก็เรียกว่าฮามากเหมือนกัน และก็ไม่ผิดหวังเลยครับที่มาเล่นเรื่องนี้ได้ฮาขนาดนี้ ผมชอบฉากที่เป็นความคิดของคุณคริสนะครับ เหมือนการ์ตูนดี ส่วนคุณลุง (เคน-ธีรเดช วงศ์พัวพันธ์) ผมว่าเรื่องนี้คุณเคนแสดงได้นิ่งมากครับ ไม่ใช่เล่นไม่ดีนะครับ แต่ด้วยตัวบทที่เป็นถึงวิศวกร เลยต้องมาดขรึมหรือเปล่าอันนี้ก็ไม่รู้ เลยดูนิ่งๆ ทำให้เกิดความรู้สึกลึกๆ ดูเหมือนว่าคุณเคนไม่ค่อยอยากเล่นสักเท่าไหร่เหมือนฝืนใจเล่นยังไงไม่รู้ ..(เป็นความรู้สึกส่วนตัวนะครับอย่าว่ากัน) แต่รวมๆ แล้วผมว่าถึงแม้คุณคริสและคุณเคนจะเล่นดีแล้วแต่ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า ทั้งสองคนยังเป็นแม่เหล็กดึงดูดคนดูได้ไม่ดีพอ ที่หนังได้เงินเพราะเป็นหนังกระแสมากกว่า แต่ผมก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าถ้าเรื่องนี้ไม่ใช่คุณเคนและคุณคริสแสดงแล้วจะ ให้ใครมาแสดงถึงจะดูดีกว่า..สรุปแล้วก็ต้องบอกว่า ณ เวลานี้ก็เหมาะสมดีแล้วครับ แต่ผมก็สงสัยอยู่อย่างหนึ่งในเรื่องของตัวบท พระเอกเรียกว่าหล่อขั้นเทพเลย แต่ทำไมถึงยอมทิ้งสาวสวย (อดีตแฟนสาว) ที่เป็นนางเอกละครทีวี แต่กลับมาสนใจเหมยลี่หญิงอายุ 30 โก๊ะๆ คนนี้ ซึ่งจริงๆ แล้วมันก็เป็นเหตุผลส่วนตัวของคุณลุงเขานะ ผมแค่สงสัยไปอย่างนั้นเองไม่มีอะไร

ในเรื่องของฉากแสดง สีเสียงนั้นก็พาอารมณ์ไปได้เยอะเลยนะครับ โดยเฉพาะฉากดูดาว ฉากดาวตก ฉากหน้าพระที่นั่ง ฉากในท้องฟ้าจำลอง ดูสวยๆ ทั้งนั้น ยกเว้นฉากตอนเล่นสงกรานต์ เหมือนเซตขึ้นมามากเกินไป ในเรื่องของเพลงประกอบเพราะดีครับ

สรุปแล้วเรื่องนี้ผมว่าดูสนุกดีนะ ครับ ดูได้เรื่อยๆ การลำดับภาพก็โอเค เสียดายอย่างเดียวไม่มีฉากเซอร์ไพส์ที่โดนๆ เหมือนหนังของ GTH เรื่องอื่นๆ ถ้าจะให้ผมนิยามหนังเรื่องนี้ ก็คงเป็นว่า รถไฟฟ้ามาหานะเธอ หนังรักตลกที่ดำเนินเรื่องเป็นเส้นตรงอย่างเดียวไม่มีซิกแซกเลย โดยเฉพาะฉากจบยังไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่นัก เพราะยังคงอดสงสัยไม่ได้ว่า คุณลุง แอบขึ้นรถไฟฟ้ามาตอนไหน ทั้งที่ตอนแยกกันประตูรถไฟฟ้าปิดแล้ว หรือทาง BTS ให้อภิสิทธิ์พนักงานทุกคนสามารถวาร์ปเข้ามาในรถไฟฟ้าได้ทุกเมื่อทุกเวลาทุก สถานที่….เรื่องนี้ผมให้คะแนน 8 เต็ม 10 ก็แล้วกันครับ….

แต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่ผมชอบในตัวคุณโขมอย่างมากเลยก็คือเรื่องของการ “เขียนบท” ผมเคยได้ยินคุณโขมกล่าวไว้ในบทสัมภาษณ์แห่งหนึ่งว่า “หนังที่ดีจะต้องสร้างมาจากบทที่ดี หนังไม่ว่าจะลงทุนมหาศาลเพียงไหน แต่ถ้าทำจากบทที่ไม่ดี ก็เป็นหนังที่ดีไม่ได้” คุณโขมเคยเขียนบทที่น่าประทับใจมาแล้ว อย่างเรื่อง “เปนชู้กับผี”, “องค์บาก”, “บางระจัน” โดยเฉพาะเรื่องเปนชู้กับผีนั้นผมชอบบทเรื่องนี้มาก เรื่องนี้คุณโขมเขียนบทให้คุณวิศิษฐ์ ศาสนเที่ยง (ผู้กำกับ ฟ้าทะลายโจร, หมานคร ) เป็นคนกำกับ แต่สำหรับเรื่อง “เฉือน” นี้เขาทั้งสองคนลองสลับหน้าที่กันดูบ้าง โดยคุณ วิศิษฐ์ ศาสนเที่ยง เป็นคนเขียนบท และคุณโขมเป็นคนกำกับ

คำว่า “เชือด” กับคำว่า “เฉือน” นั้นฟังดูแล้ว ผมว่าต่างอารมณ์กัน ถ้าภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้คำว่า “เชือด” ความรู้สึกเสียวๆ น่าจะไปอยู่ที่บริเวณต้นคอนะครับ แต่พอฟังคำว่า “เฉือน” ดู ความรู้สึกเสียวๆที่อยู่ต้นคอหายไปเลย แต่กลับไปอยู่ที่อื่นแทน ส่วนไปอยู่ที่ไหนนั้น ผมว่าตัวหนังตั้งชื่อเรื่องได้เข้ากันดีแล้วครับ

ภาพยนตร์ เรื่องนี้จัดเรทไว้ที่ 18+ อันนี้ผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง เพราะนอกจากฉากเสียวๆ เลือดเต็มจอแล้ว ในตัวเรื่องยังมีฉากที่แสดงถึงความรุนแรงที่มนุษย์ทำกับมนุษย์ด้วยกัน ฉากความรุนแรงที่ผู้ใหญ่ทำกับเด็ก ฉากที่แสดงถึงการถูกคุกคามทางเพศ ฉากอบายมุขต่างๆ ฉากดูดบุหรี่ ดื่มเหล้า เที่ยวผู้หญิง เที่ยวบาร์ มีครบเซต เรียกว่าเต็มเวอร์ชั่นเลย ถ้าผู้ดูมีอายุตั้งแต่ 18+ ผมคิดว่าพวกเขาเหล่านั้นน่าจะแยกแยะอะไรที่ดีและไม่ดีออกแล้ว

ใน เรื่องของตัวบทเรื่องนี้ ผมบอกตามตรงเมื่อ 3 ปีก่อน ผมเคยเขียนนิยายประเภทสืบสวนสอบสวนฆาตกรรมต่อเนื่องไว้เรื่องหนึ่งเขียนโครง เรื่องทั้งหมดไว้แล้ว เคยให้เพื่อนสนิทคนหนึ่งอ่านดู (ตัวโครงเรื่อง) เขาชอบมาก แต่ผมไม่มีเวลาเขียนต่อ ถึงตอนนี้มันก็ยังถูกดองไว้อยู่ แต่พอผมมาดูเรื่อง “เฉือน” ทำไมบทมันถึงเหมือนเรื่องที่เราจะเขียนเลย เรียกว่าเหมือนเกือบ 70% เลยทีเดียว ผมมั่นใจ 100% ว่าผมไม่ได้ไปลอกใครมา และผมก็มั่นใจ 1000% ด้วยว่า คนเขียนบทเรื่องนี้ก็คงไม่ได้ไปลอกใครมาเหมือนกัน ผมเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า ความคิดของคนเรา ในบางครั้งก็มีสิทธิ์ที่จะคิดเหมือนคนอื่นได้โดยที่ไม่รู้ล่วงหน้ามาก่อนว่า อีกฝ่ายก็คิดเหมือนเรา เพราะฉะนั้นเมื่อผมดูเรื่อง “เฉือน” มาถึงเกือบจะกลางเรื่อง ผมเลยเดาฆาตกรได้ถูกต้องตรงเผงเลย บทของฆาตกรในเรื่องเฉือน ในวัยเด็กผมว่ามัน “สว่างเกินไป” จึงเดาได้ง่ายหน่อย

ในด้านการแสดง ผมชอบการแสดงของคุณเป้ (อารักษ์ อมรศุภศิริ) นะ คุณเป้เป็นนักแสดงเพียงคนเดียวในช่วง 3-4 ปีนี้ที่ผมเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงและการพัฒนาในด้านการแสดงได้ดีเยี่ยมเลย ดูตั้งแต่เรื่อง บอดี้ศพ#19 คุณเป้มาดเซอร์หัวฟู มาถึงเรื่อง ความจำสั้นฯ คุณเป้เปลี่ยนเป็นคนเรียบร้อยหัวหวีเรียบแป้เหมือนพนักงานบริษัทยังไงยัง งั้น และล่าสุดคือเรื่องเฉือนนี้ ลุค หน้าตา รูปแบบของคุณเป้เปลี่ยนไป ตัดผมสั้น สักที่หลัง ออกโหดเล็กๆ ดูแล้วเห็นว่าไม่ว่าบทจะมายังไง คุณเป้สามารถปรับตัวและทำตัวให้ตัวเองเข้าไปในบทของตัวละครนั้นๆ ได้อย่างดีเยี่ยมเลยทีเดียว ไม่เหมือนนักแสดงบางคน เล่นเรื่องแรกหน้าตาอย่างนี้บทอย่างนี้ พอเล่นเรื่องที่สองสาม ก็หน้าตาอย่างเดิมบทคล้ายของเดิมอีก อย่างนี้เรียกว่าไม่มีการพัฒนาเลย

สำหรับ ผู้กำกับเรื่องนี้ก็มีถึง 2 ท่านด้วยกัน คือคุณบรรจง สินธนมงคลกุล สำหรับผู้กำกับท่านนี้เคยผ่านงานกำกับมาแล้วเรื่องหนึ่งคือ “ว้อ..หมาบ้ามหาสนุก” ส่วนผู้กำกับอีกท่านคือ คุณสุทธิพร ทับทิม สำหรับผู้กำกับท่านนี้เคยแต่ทำหน้าที่ในด้านกำกับภาพให้กับภาพยนตร์ดังๆ มาแล้วเกือบ10 เรื่องด้วยกัน อย่างเรื่อง เฮี้ยน, พรางชมพูฯ, เกมล้มโต๊ะ เป็นต้น และเรื่องนี้ได้ก้าวขึ้นมาเป็นผู้กำกับครั้งแรก

ภาพยนตร์ เรื่องนี้ถูกจัดเรทให้อยู่ในหมวด 18+ เพราะว่าในตัวภาพยนตร์มีบางฉากบางตอนแสดงให้เห็นถึงความรุนแรงเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะในตอนแรก (ศาลในห้องน้ำหญิง) และตอนสุดท้าย หอเจ็ด(ป๊อก ป๊อก ครืด) พูดถึงฉากรุนแรงในตอนศาลในห้องน้ำหญิง ตอนที่จิมมี่ (อธิศ อมรเวช) ถูกพวกค้ายาตามมาทวงเงินแล้วเกิดการต่อสู้กันขึ้น และเพื่อนของจิมมี่โดนขวดตีๆๆๆ ฉากนี้ผมถือว่าเป็นฉากที่รุนแรงมาก จริงๆ แล้วฉากนี้ไม่มีก็ได้นะตัดออกไปเลย หรือต้องการแสดงให้เห็นว่า คนที่เป็นนักเลงกล้าตีผู้อื่นอย่างโหด ก็กลัวผีเหมือนกัน แต่ผู้กำกับก็คงจะเข้าใจด้วย เลยลดทอนลงด้วยการบังคนที่ถูกตีด้วยโต๊ะเอาไว้ แต่ถึงยังไงก็รู้ว่าเพื่อนของจิมมี่กำลังถูกตีอย่าทารุณ เรียกว่าศพไม่สวยแน่นอน ส่วนฉากที่รุนแรงอีกฉากอยู่ที่ตอนหอเจ็ด (ป๊อก ป๊อก ครื่ด) ตอนที่ ไอ้โรคจิตเอาลูกกอล์ฟใส่ไว้ในปากสา (แอนนา รีส) แล้วใช้ไม้กอล์ฟหวด อันนี้โหดจริงๆ ไม่รู้ว่าตอนที่เป็นเรื่องเล่ามานั้น มันมีฉากตอนนี้ด้วยหรือเปล่า

ไหนๆ เรื่องนี้ก็คล้ายภาพยนตร์เรื่อง 4 แพร่งแล้ว เพราะฉะนั้นผมเลยลองมาเทียบกับ 4 แพร่งดูแบบตอนต่อตอนเรื่องต่อเรื่องเลย

ตอนศาลในห้องน้ำหญิง VS กลัว (4 แพร่ง)

เรียก ว่าผมเอาตอนที่ 1 กันตอนที่ 1 มาชนกันเลย พูดถึงความน่ากลัว และฉากที่ทำให้ตกใจ ทั้งสองตอนนี้ทำได้ใกล้เคียงกันมาก แต่เรื่องกลัวดูจะหลอนกว่า ผีในเรื่อง ศาลในห้องน้ำหญิง เรียกกว่าดุเกินเหตุ ไหนป้อน (ภัณฑิลา ฟูกลิ่น) และ จิมมี่ (อธิศ อมรเวช) บอกว่าผีจะอยู่ที่ชั้น 5 แต่ในเรื่องผีโผล่ทุกชั้นเลย ออกมาเป็นตัวๆ เลย ออกมารำ ออกมาเต้น ถ้าผีดุขนาดนี้ผมว่าคงไม่มีใครกล้าอยู่หอพักนี้แน่ และอีกอย่างจากเนื้อเรื่องที่เห็น ป้อนกับจิมมี่ก็ไม่ได้อยากเจอหรือลบหลู่ท่านผีแต่ประการใด ที่ไปเพราะโดนบงคับ แต่ไหงท่านผีถึงแยกแยะไม่ออกว่าใครมาลบหลู่ใครอยากลองดี ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ หลอกดะอย่างนี้ต้องไม่มีใครอยู่ในหอพักนี้แน่ๆ สำหรับความน่ากลัวของสองตอนนี้ ให้คะแนนเท่ากันก็แลัวกันครับ

ตอนลิฟท์แดง VS ยันต์สั่งตาย (4 แพร่ง)

ถ้า จะให้เครดิต 2 ตอนนี้ ก็เรียกว่าทั้งสองตอนนี้เป็นรอยด่างของทั้งสองเรื่อง ในตอนที่เรื่อง 4 แพร่งฉาย เรื่องยันต์สั่งตายถือเป็นเรื่องที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์มากที่สุด ถึงความไม่สนุก ไม่น่ากลัว ไม่ตื่นเต้น และเรื่องลิฟท์แดงใน มหาลัย’สยองขวัญ ก็เดินตามรอยยันต์สั่งตายอย่างไม่ผิดเพี้ยน โดยเฉพาะเรื่องของ CG ไม่ต่างอะไรกับ CG ของเครื่องเล่นเกม PS1 ยังไงยังงั้น (ทั้งสองเรื่องเลย) สรุปแล้วเรื่องนี้ผมว่ายังไม่ผ่านในสายตาของคนดูนะครับ ในบทของนกน้อย ที่แสดงโดยคุณอาชิรญาณ์ ภีระพัภร์กุญช์ชญา ก็ถือว่าโอเคครับ อาจจะเป็นเพราะเธอเริ่มจับทิศทางถูกแล้วหลังจากเล่นภาพยนตร์มาถึง 3 เรื่อง (มนุษย์เหล็กไหล, คนไฟลุก, หลวงพี่กับผีขนุน) และเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ 4 ของเธอ

ตอนห้องดับจิต VS คนกลาง(4 แพร่ง)

เรียกว่าตอน ที่ 3 ของหนังทั้งสองเรื่องนี้ โทนเดียวกันเลย คือเรียกว่าเป็นตลกแบบน่ากลัว ซึ่งเรื่องคนกลางใน 4 แพร่งเคยทำเอาไว้ได้เป็นอย่างดี แต่สำหรับเรื่องห้องดับจิตนี้ แม้จะใช้ตัวละครที่น้อยกว่าคนกลางถึงเท่าหนึ่ง (คนกลาง 4 คน ห้องดับจิต 2 คน) แต่จังหวะในการหลอกคนดูนั้นถูกเดาทิศทางได้หมดแล้ว จึงทำให้ส่วนของเนื้อเรื่องไม่ค่อยน่ากลัวสักเท่าไหร่ ยิ่งตอนฉากจบด้วยแล้วเทียบกันไม่ได้เลย สำหรับในตอนนี้ถ้าคนกลางทำเอาไว้ 9 คะแนน เรื่องห้องดับจิต ผมก็ให้แค่ 7 ครับ เหตุเพราะว่าตอนจบของเรื่องห้องดับจิตจบไม่ดีครับ คนที่ดูแล้วตลกที่สุดก็ให้เครดิตบทของ ประเสริฐ ที่แสดงโดยคุณปองสิชฌ์ พิศิษฐการ(อิคคิว) และถือว่าเป็นผลสำเร็จของคุณปองสิชฌ์เลยนะครับ ที่เล่นเรื่องแรกก็สามารถสะกดคนดูให้หัวเราะได้ขนาดนี้ สำหรับบทของโจ๊ก(ปริญญา งามวงศ์วาน-อ๊อฟ) ก็เป็นแค่ตัวเสริมเท่านั้นไม่เด่นอะไรมากนัก

ตอนหอเจ็ด(ป๊อก ป๊อก ครืด) VS Last Flight ( 4 แพร่ง)

กะ จะให้เรื่องสุดท้ายเป็นเรื่องที่ช็อกสุดๆ เช่นกัน แต่ไหงเรื่องหอเจ็ดกลับเป็นหนังแนวโรคจิตไปซะอย่างนั้น มีผีโผล่มาตอนเดียวเท่านั้น ตอนที่พยายามคลานไปเอาผัดไทไปแขวนไว้ที่ลูกบิดประตู (ช่างเป็นผีที่มีความพยายามเสียจริงๆ) ในเรื่องหอเจ็ดนี้เต็มไปด้วยฉากรุนแรงทั้งนั้น ฉากโรคจิตที่ทำกับผู้บริสุทธิ์ที่เราไม่สามารถเอาผิดกับพวกเขาได้นอกจากให้ คนที่ถูกพวกนี้กระทำแก้แค้นคืน คุณแอนนา รีส เล่นเรื่องนี้ได้ดีมากเลยครับ แม้จะผ่านงานภาพยนตร์มาแค่ 2 เรื่อง (ปืนใหญ่จอมสลัด, เดอะเล็ตเตอร์ เขียนเป็นส่งตาย) แต่งานละคร คุณแอนนาก็เล่นมาแล้วหลายเรื่อง

สรุป แล้วงานนี้นอกจากน่ากลัวบ้างไม่น่ากลัวบ้างแล้ว ถ้าคนดูที่หวังไว้กับหนังเรื่องนี้มาก คงผิดหวังน่าดู แต่ถ้าดูแบบกั๊กๆ ไว้ก็คงไม่คิดอะไรมาก ตัวหนังน่าจะอยู่ในระดับ C คือ พอดูได้ ถ้าให้ผมให้คะแนนทั้งเรื่องก็คงให้แค่ 6.5 เท่านั้น ก็ถือว่าสอบผ่านอย่างฉิวเฉียดครับ